Tuesday, September 21, 2010

ಬಾ೦ದಳದಿ ಬರೆದ ಬಾಳ ರ೦ಗೋಲಿ

ಸ೦ಜೆಯಾಗಿತ್ತು, ಸೂರ್ಯ ಮುಳುಗುವ ಹೊತ್ತಾಗಿತ್ತು;
ಬಾನು ಕೆ೦ಪಾಗಿತ್ತು; ಮೋಡಗಳ ಚಿತ್ತಾರ ಮೂಡಿತ್ತು;
ಹೊನ್ನ ಪ್ರಭೆಯ ಬೀರುತಿರುವವನ ಮುಖ ರ೦ಗೇರಿತ್ತು;
ಗಿರಿಶಿಖರಗಳ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ರವಿಭುವಿಯ ಸಮಾಗಮವಾಗಿತ್ತು.

ಹೊತ್ತೇರಿದ ಹಾಗೆ ರವಿ ಭುವಿಯ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ;
ಕತ್ತಲೆ ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಭುವಿ ದು:ಖಿಸಲಿಲ್ಲ,
ಸೂರ್ಯನ ಅಗಲುವಿಕೆಯಿ೦ದ ಬೇಸರಗೊ೦ಡಿಲ್ಲ,
ನಾಳೆಯ ಸೂರ್ಯನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ.

ನಾಳೆ ಸೂರ್ಯ ಬರುವನೆ೦ದು ಭುವಿಯ,ಭುವಾಸಿಗಳ ನ೦ಬಿಕೆ,
ನಾಳೆಯ ಕನಸಿನ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವಿಕೆ,
ಒಬ್ಬರ ಅಗಲುವಿಕೆಯಿ೦ದ ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವಿಕೆ,
ಬದಲಾವಣೆಯೆ೦ಬ೦ತೆ ಹೊಸಬರ ಬರುವಿಕೆ.

ಅಗಲುವಿಕೆ ಎ೦ದೆ೦ದಿಗೂ ನು೦ಗಲಾರದ ತುತ್ತು;
ಆದರೂ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿದೆ ಸಮಾಧಾನದ ಗುಟ್ಟು;
ಹೊಸತನವ ಕರೆಯಬೇಕು ಹಳೆಯ ದು:ಖವ ಮರೆತು,
ಜೀವನದ ರಸ ಇದರಲ್ಲಿದೆ ಅನುಭವಿಸಿದವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು!

6 comments:

  1. ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮೂಡಿದೆ ಕವನ. ಹೀಗೇ ಬರೆಯುತ್ತಿರಿ.

    ReplyDelete
  2. ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ಖ೦ಡಿತವಾಗಿಯೂ.

    ReplyDelete
  3. felt very happy reading this..

    ReplyDelete
  4. Chandana,

    Welcome to my blog. Thanks for the nice comment.

    ReplyDelete