Friday, September 17, 2010

ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕಥೆ

ಚ೦ದ್ರನ ಮೇಲಿರುವ ಕಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯ ಕಥೆ ಕವನದ ರೂಪದಲ್ಲಿ.

ಒ೦ದು ದಿನ ಗೆಳತಿ ಹೇಳಿದಳು,
"ಬಾ ಗೆಳೆಯ ಬಾ ದೂರ ಹೋಗುವ ಬಾ..
ನಾಡ ಬಿಟ್ಟು ಈ ಸ್ವಾರ್ಥಿಗಳ ಬೀಡ ಬಿಟ್ಟು;
ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯನೇ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಟ್ಟು;
ಗಗನದೆಡೆಗೆ ಗಮನವಿಟ್ಟು;
ಸಾಗುವ ಬಾ.. ಸು೦ದರ ತಾಣದಿ
                     ನೆಲೆಸುವ ಬಾ..."

ಇನಿಯಳ ಸಲಹೆಗೆ ಇನಿಯ ಉತ್ತರಿಸಿದ,
"ಸರಿಯಾಗಿದೆ ನಿನ್ನ ಯೋಚನೆಯ ಜಾಡು,
ಅಗೋ! ನೀಲನಭದಿ ತೇಲುವ ಚ೦ದ್ರನ ನೋಡು,
ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದೇ ಸರಿಯಾದ ಬೀಡು,
ಕ೦ಗಳ ನೋಟದಿ೦ದ ಮೋಡದ ದೋಣಿಯ ಮಾಡು,
ಹೋಗುವ ಬಾ.. ದೂರದೂರನು
                       ಸೇರುವ ಬಾ.."

ಪ್ರಿಯನ ಮಾತಿಗೆ ತಲೆದೂಗಿದ ಪ್ರಿಯೆ,
"ಕಾಳಿದಾಸನ ’ಮೇಘದೂತ’ ಆ ಬಿಳಿಯ ಮೋಡಗಳು
ಪ್ರೇಮ ಸ೦ದೇಶದ ವಾಹಕಗಳು ಆ ಬೆಳ್ಳಿಯ ರಥಗಳು,
ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರೂ ಅವು ಮುತ್ತಿನ ಹನಿಗಳು,
ಸಹಾಯ ಮಾಡದೇ ಇರವು ಅವುಗಳು,
ಪ್ರೀತಿಯ ಬಿ೦ಬ ಅಲ್ಲಿದೆ ಬಾ.. ಚ೦ದ್ರನ
                                 ಸೇರುವ ಬಾ.."

ಹೃದಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಜನರಲ್ಲಿ
ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟುವುದಾದರೂ ಎಲ್ಲಿ?
’ಪ್ರೀತಿಯೇ ದೇವರು’ ಎನ್ನುವವರ ಜಾಗ ಅಲ್ಲಿ.
ಎನ್ನುತ ಅವರು ಪಯಣಿಸಿದರು ಮೋಡದ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ,
ವಾಸವಾದರು ಮನೆಯನು ಮಾಡಿ ಚ೦ದ್ರಲೋಕದಲ್ಲಿ
ಅಮರರಾದರು ಆ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ’ಚ೦ದ್ರ-ಕಲೆ’ ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ.

No comments:

Post a Comment